Tag Archives: Nýsjálendingurinn

Stefnumótasýki

Nýsjálendingurinn er horfinn á braut og það eina sem eymir eftir af honum á heimilinu eru nammibréf og skilaboð skrifuð á hvíta tússtöflu : Takk fyrir frábæra dvöl. Þú ert best!

Í gærkvöldi gengum við saman um miðbæinn og fengum okkur kaffi-tú-gó. Kvöldið var æðifagurt og við enduðum röltið á Arnarhóli þar sem við nutum drykkjanna og marglitaðs himinsins. Ef við hefðum verið á stefnumóti hefði það varla getað orðið mikið betra. Á sunnudaginn þrömmuðum við líka miðbæinn þveran og endilangan en meðal annars kíktum við í Perluna og virtum fyrir okkur útsýnið yfir borgina. Inni í kaffiteríunni sátu kappklæddir útlendingar og hámuðu í sig fokdýrar veitingarnar. Venjulega hefði ég fussað yfir goritexjakka-herdeildinni sem lætur taka sig í óæðri endann á öllum þessum ferðamannastöðum og borgar handlegg og fót fyrir eina skitna ískúlu. Þennan tiltekna sunnudag hugsaði ég þó aftur til stefnumótanna og fannst ískúla í Perlunni með eindæmum huggulegt.

Ég fann fyrir svipuðum kenndum í Kaupmannahöfn í síðustu viku. Við fórum í lautarferð í Dyrehaven, drukkum Chai á götukaffihúsum og öl í upplýstu Tívolí og alltaf hugsaði ég með mér: Mikið eiga Danir nú mikið af álitlegum stöðum fyrir stefnumót.

Ég virðist sjá rómantík í öllu sem er skelfilega óheppilegt þegar að enginn er maðurinn til bjóða út. Óneitanlega má færa fyrir því rök að við Nýsjálendingurinn höfum verið að stíga í vænginn hvort við annað en skynsemin og augljósar landfræðilegar orsakir ollu því að við létum gott heita. Þetta er pínulítið eins og að vera ástsjúkur hvolpur á svæði þar sem hundar eru bannaðir.

Færðu inn athugasemd

Filed under Ferðalög, Hitt kynið

Óvænt heimsókn frá Nýja Sjálandi

Ég er nú búin að eyða tæpum þremur sólarhringum með rauðhærða, skemmtilega ófríða, nýsjálenska skeitaranum sem ætlaði upphaflega bara að fá að gista hjá mér eina nótt. Einhvern veginn atvikaðist það, nokkrum klukkustundum eftir að við kynntumst, að okkur var fleygt öfugum út með skömm af skemmtistað einum hér í bæ . Sökin sem á okkur var borin: óhóflegt kelerí. Gamla ég hefði haft áhyggjur af þessu ódannaða framferði um aldir alda en hin nýja kona sem fæddist eftir útskrift hefur ákveðið að láta sem ekkert sé. Kenna undarlegri blöndu af áfengi og hormónum um ósiðsamlegt athæfið.

Nýsjálendingurinn hefur síðan reynst hinn ágætasti piltur og höfum við átt góðar stundir saman. Það hefur þó valdið örlitlum vandkvæðum að maðurinn, sem bætir upp vöntun á formfegurð í andliti með stæltum útlimum og heitum húðflúrum, gengur hálfnakinn um húsakynnin í tíma og ótíma að því er virðist. Hormónarnir stýra augunum og þekkja orðið hverja freknu á sólbrúnum líkamanum og með hverju nýju atriði sem hann deilir með mér um líf sitt  reynist mér erfiðara að horfa ekki á hann girndaraugum svo að hann taki eftir. Ekki er útséð með lengd dvalarinnar en á meðan að á henni stendur nýt ég þægilegrar nærveru hans og krúttlega skakka brossins.

Ef lífið er til þess að læra af því tek ég frá þessari stuttu sambúð með Nýsjálendingnum hvað lífið getur verið einfalt ef að maður þróar með sér rétta viðhorfið til þess.  Óafvitandi hefur hann kennt mér lífslexíur sem ég gleymi vonandi aldrei. Merkilegt hvað það gerir biturri konu gott að hafa einn svona brosandi brimbrettakappa á sófanum í nokkra daga.

Færðu inn athugasemd

Filed under Hitt kynið, Sófasörf